Στο κουπί με τις ολυμπιονίκες, Μηλένα Κοντού και Ζωή Φίτσιου
Η Ανθή Παζιάνου, μιλώντας με γυναίκες που μας εμπνέουν, συνάντησε τις χάλκινες ολυμπιονίκες της κωπηλασίας ελαφρών βαρών στους αγώνες του Παρισιού, Μηλένα Κοντού και Ζωή Φίτσιου. Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Καθημερινή, στην οποία η Ανθή είναι ανταποκρίτρια και αναδεικνύει τη δύναμη της θέλησης και της στοχοπροσήλωσης.
Οι δύο κωπηλάτισσες έκαναν ένα διάλειμμα στη Λέσβο, ώστε να γνωρίσει η Μηλένα στη Ζωή την πατρίδα της, τον Ναυτικό Ομιλο Μυτιλήνης, αλλά και να προσκυνήσουν μαζί τον Ταξιάρχη Μανταμάδου. Εξάλλου εξομολογήθηκαν ότι έκαναν τάμα, χωρίς να το αποκαλύψουν η μία στην άλλη, πριν λάβουν το πολυπόθητο εισιτήριο για τους Ολυμπιακούς Αγώνες.
Η Μηλένα Κοντού, το όνομα της οποίας απαντάται συνήθως ανορθόγραφα στο Διαδίκτυο γιατί οι συντάκτες του δεν γνωρίζουν ότι προέρχεται από τα ονόματα Δήμητρα και Ελένη, ξεκίνησε να κωπηλατεί στα 7 της χρόνια, στην Γ΄ Δημοτικού, στον Ναυτικό Ομιλο Μυτιλήνης (ΝΟΜ), τον παλαιότερο αθλητικό σύλλογο της Λέσβου (έτος ίδρυσης 1932). Μικρότερη δοκίμασε τον στίβο και το ποδόσφαιρο, αλλά ζήλεψε όπως λέει τον μεγαλύτερο αδελφό της, και πήγε και εκείνη στην κωπηλασία. «Μαθαίνω να διαχειρίζομαι ψυχολογικά τον εαυτό μου, τις σκέψεις που χρειάζονται πειθαρχία και μαθαίνω να εμπιστεύομαι τις προπονήσεις μου», λέει στην «Κ».
Ξεκίνησε την εντατική προπόνηση στην Γ΄ Γυμνασίου με τέσσερις ώρες, και στην Γ΄ Λυκείου έφτασε στις 8 ώρες, ενώ σήμερα που ετοιμάζεται για την Ολυμπιάδα κάνει 10 ώρες την ημέρα. Προπονούνταν στον ΝΟΜ, και το «παράπονό» της ήταν ότι δεν μπορούσε να αποκτήσει δικό της σύγχρονο σκάφος.
«Η Μηλένα είναι ένας στρατιώτης, αυτό μας έλεγαν πάντα οι καθηγητές της. Εχει ξενυχτήσει πολλά βράδια για τα μαθήματά της», λέει στην «Κ» η μητέρα της, Ρένα Αίνιζλη, η οποία είναι καθηγήτρια γαλλικών. Η τραγική ειρωνεία είναι ότι όταν η Μηλένα μικρή άρχισε να αποσπά τις πρώτες διακρίσεις, συγγενείς και φίλοι τής έλεγαν χαριτολογώντας συγχαρητήρια που μαθαίνει και γαλλικά μαζί, ώστε να πάει επάξια στους Ολυμπιακούς Αγώνες στο Παρίσι! Μαζί της πήγε και όλη η οικογένειά της.
«Ουσιαστικά είχα πάντα δύο ζωές. Η μία ήταν αυτή της επιμελούς μαθήτριας που την έβλεπαν όλοι, η άλλη ήταν η κωπηλατική μου ζωή που δεν ήταν ορατή, είχε πολλές θυσίες, έχασα βόλτες με τις παρέες και την οικογένειά μου για να προπονούμαι», εξηγεί η Μηλένα που πέρασε στην Ιατρική Θεσσαλονίκης.
Από την άλλη, «έκανα πάντα αυτό που αγαπούσα, και ο στόχος μου ήταν υψηλός», με τη μητέρα της να προσθέτει ότι υπήρχαν τα πρωινά ξυπνήματα στις 5 το πρωί, να φάει το πρωινό της, να πάει για τρέξιμο, να επιστρέψει, να κάνει ντους και να κάνει επανάληψη στην ιστορία: «Καμιά φορά κάναμε την αλλαγή των ρούχων και την επανάληψη στο αμάξι, μεταξύ των φροντιστηρίων και της προπόνησης».
Στην εθνική ομάδα Κωπηλασίας γνώρισε τη Ζωή Φίτσιου, που της έμαθε πώς να συμπεριφέρεται ψύχραιμα μέσα στη βάρκα με το πλήρωμά της, και «ήταν η πρώτη που με υποδέχτηκε». «Εχουν φοβερή χημεία η Μηλένα με τη Ζωή και αυτό φάνηκε από τις πρώτες διοργανώσεις», λέει ο προπονητής της Αρίστος Βογιατζής.
Η Ζωή Φίτσιου είναι από τις εξαίρετες περιπτώσεις, που είχε αφήσει την αγαπημένη της κωπηλασία για να δώσει Πανελλαδικές Εξετάσεις, να φτάσει να υπηρετήσει τρία χρόνια ως νηπιαγωγός και να ξαναπιάσει το κουπί, ώστε σήμερα στα 28 της να είναι ολυμπιονίκης: «Τα παράτησα ξαφνικά μια μέρα όλα και αποφάσισα να κυνηγήσω το όνειρό μου, γιατί κοιμόμουν και ξυπνούσα με αυτή τη σκέψη.